Heel veel lampjes

Phoenix by night
Nee, het wordt niet een wéér een slecht verhaal over een te foute club of slechte house parties.. nee ditmaal het serieuzere werk. Het IFR-traject vangt aan met een aantal sim-beurtjes, beetje vliegen maar toch ook weer niet, dit afgewisseld met 'actual'-beurtjes. Van de week dan ook m'n eerste IFR-beurtje (of eigenlijk direct twee achter elkaar) mogen vliegen.

Waarschijnlijk kent iedereen zich Star Trek nog wel herinneren, ongeveer een zelfde soort plastic bril (zonder glazen) zit er dan op m'n neus. Met nog net een opening aan de onderzijde om wél de instrumenten te kunnen aflezen, maar het zicht naar buiten voldoende te belemmeren. Lang leve het instrument-vliegen.

Terugkomend op m'n eerste IFR-beurtje. Pas om een uurtje of half vijf middags verkozen we het luchtruim voor een 3-uur durende vlucht. Om even voor half 6 locale tijd gaat de zon hier nu onder, dus tel uit je winst. Wegens een brandstoflucht in de cockpit tijdens het doen van 'stalls' besloten we om eerder terug te gaan naar het veld (2,5 uur vliegen later). Het was inmiddels een uurtje of 7, zon al een tijdje onder en dan..... Over Apache Junction (voor de kenners onder ons) mocht uiteindelijk die plastic bril zonder glazen afgezet worden om VFR naar het veld te vliegen.

Werkelijk waar onbeschrijvelijk: duizende lampjes verlichten heel Mesa, Scottsdale, Chandler en Phoenix. In de verte de beacons draaiende van alle vliegvelden in de buurt. Het duurde even voordat m'n oriëntatie weer geheel op orde was, geloof me maar dat het waar is als mensen beweren dat 's nachts alles er anders uit ziet. Niets is mooier om jezelf met het vliegtuig op te lijnen voor de baan, zijkanten netjes verlicht, groene markering voor het begin van de baan, rode lampen aan het einde van de baan en twee lampen naast de baan welke aangeven of ik de goede daalhoek aan het vliegen was. Ik loop nu al weer vooruit op m'n belevingen van m'n nachtsolo (beurtje D13) van misschien eind volgende week, dus laat ik het maar even hierbij voorlopig.

Dagje uit het leven van...
Zoals beloofd wederom een korte dagbeschrijving van een dagje IFR-vliegen: opstaan, in het vliegtuig gaan zitten en dan alles oefenen met betrekking tot m'n HSI, OBS, RMI, ADI, AI, COM/NAV, Radials, VORs, NDBs, inbound, outbound, QDR, QDM, sectors, interceptions, TDI, TO/FROM, ADF etc. etc. Interessant? Jazeker, voor mij wel. Maar speciaal voor de lezers wil ik er ééntje uitleggen (zoals ooit vernomen van m'n oud huisch-genoot Carlo Suijkerbuijk, KLM vlieger):

QDM - De M is van Marietje, Marietje heeft dikke Memmen, dus waar wil je naar toe? Juist ja, richting het baken.

Artist: Darude
Locatie: The Myst, Scottsdale
Feel the Beat, Sandstorm... het zijn de gouwe ouwe van Darude... Met 6 man en twee dames op naar Darude, kaartje koste 12 dollar, dus dat wilden we niet missen. Gelukkig hebben Jasper en Tim (helaas voor hen onder de 21) ons naar Scottsdale willen rijden. Kwart voor elf stonden we voor de deur en hoe mooi blijft het als je vooraf al kaarten gekocht hebt, waardoor je een lange neus kan trekken naar al die mensen die wel in de rij moesten staan. Het koord werd voor ons aan de zijkant losgemaakt en binnen stonden we.

Tot elf uur was de Gin Tonic 2 dollar, dus dat werd op z'n Hollands 20 Gin Tonic inslaan en lekker indrinken. De muziek was echt heerlijk om weer 'ns een avondje lekker te feesten. Jammer dat het publiek niet helemaal ons ding was. Ik kan me nog herinneren dat zelfs bij de Rolling Stones tussen de ouderen nog jonger publiek aanwezig was. Ok ok, ik geef toe dat wij ook op leeftijd beginnen te raken, maar dan nog....

De terugweg dan maar in stijl afsluiten en ons terug laten rijden in een te grote limousine. Je kent dat wel, compleet met minibar (op wat flesjes water na volledig zonder inhoud), kunstmatige sterrenhemel in het dak, leren bekleding. Als souvenir heb ik mij maar het kitscherige fooienzakje eigengemaakt. Al helemaal omdat de chauffeur extra geld wilde hebben om ons op twee verschillende locaties (op dezelfde route) af te zetten.

Eenmaal thuis, lichtelijk aangeschoten, nog even m'n circuskunsten laten zien door op Jasper z'n bed trampoline te gaan springen. Oooops, echt heeeeelemaal vergeten dat ie om kwart voor zeven moest vliegen. Ach, aan de andere kant, hij had de dag ervoor z'n navigatie-check al gehaald (nog gefeliciteerd!) dus heel erg was het niet... vond ik!

Uurtje later moest hij z'n nest uit, wat ontzettend vervelend dat ik in comateuze toestand in m'n nest lag, waardoor de deur hard dichtslaan, te hard praten en tanden poetsen met een schuurmachine niet werkte om mij ook mij om te doen draaien. Terugkomend van het cancelen (wind was buiten limieten) ging Jasper wederom zijn kopieergedrag toepassen (zal die zelf wel een keer uitleggen op z'n eigen weblog) en dus ook de trampoline techniek toe te passen. Dat werkt beter voor hem... chapeau!

Laatste tussenstand: USD 2432,-
Wederom een plezante enveloppe ontvangen, ditmaal onder de naam Alcoa Billing Center vanwege m'n bezoek aan de eerste hulp. Bedrag: 398 dollar, dit brengt ons op een laatste tussenstand van USD 2432,-.

Op naar IFR!

'|''  '|' '||''''| '||''|.
'|.  .'   ||  .    ||   ||
||  |    ||''|    ||''|'
|||     ||       ||   |.
|     .||.     .||.  '|'
     
     
'||''|.             .                '||
||   ||   ....   .||.    ....     .. ||
||''|'   '' .||   ||   .|...||  .'  '||
||   |.  .|' ||   ||   ||       |.   ||
.||.  '|' '|..'|'  '|.'  '|...'  '|..'||.

Ik begin dit stuk te schrijven na het drinken van pak 'm beet een glas melk of 7, waardoor dit dan ook wel te scharen valt in de categorie 'nadorst'. Feestje gehad? Ach, met een beperkte groep hebben we aardig wat blikjes Budweiser soldaat gemaakt in de Hot tub gisteren. Dit dan ook naar aanleiding van het halen van m'n VFR eindcheck. 3 Dagen geleden m'n eindmodule evaluatie gevlogen (D45), dat was dan ook direct de laatste dag dat ik zonder extra beurtjes door de KLS opleiding gerold bent. Ik kreeg een extra beurtjes op approaches en landingen... (of ik het er mee eens was? Eh... de approach lampen waren defect en dus vloog ik iets steiler visueel en m'n landingen waren m'n beste op de Arrow ooit). Maar goed, ik moest tegen de stall speed landen van de betreffende instructeur, wat niet mogelijk is zonder 3/4 van de baanlengte te gebruiken.

Niet getreurd, het extra beurtje heb ik nog mooi even kunnen benutten om de puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten. In vrij korte tijd zo'n beetje alle mogelijke 'failures' voorbij zien komen, zakkende cloudbases, uitwijkingen, zodat ik af en toe tegen m'n top zat van een 'overload'. Mooi was dat, pushen tot de grens.

Gisteren dan ook vol goede moed richting Falcon Field vertrokken om m'n eindcheck VFR (Visual Flight Rules) te gaan vliegen. Samen met de Nederlandse KLS check-instructeur Van Ardenne eerst een mondeling examen gehad over alles wat erbij komt kijken om VFR te vliegen. Het navigeren, regels, limitaties, over het vliegtuig, vluchtplan etc.

Op naar het vliegtuig dan maar! Gelukkig de avond ervoor ben ik nog overgezet van de N92DA naar de N5353G. De eerstgenoemde heeft geen DME, geen GPS, een MAP-indicator die zo traag als stront loopt en een COM/NAV-set uit het jaar 1900. Vlucht begon goed, stukje navigeren, uitwijken. Het beste van de hele vlucht vond hij dat ik ternauwernood een botsing wist te voorkomen iets ten noorden van Scottsdale Airport. Met name het feit hoe ik ermee omging en de rust bewaarde in de cockpit. Een flinke ruk aan het stuur maakte het dat twee andere kisten net onder ons door konden. Zij hadden ons waarschijnlijk ook volledig niet gezien. Nadat de adrenaline weer wat tot normaler niveau gezakt was, weer verder gegaan andere oefeningen. Het een ander ging niet helemaal zo netjes als ik hoopte, maar overal was hij tevreden.

VFR-gedeelte is nu binnen, wat gelijk staat aan een Private Pilot License. De komende tijd ga ik mij bezig houden met IFR-vliegen (Instrument Flight Rules). Na het IFR-gedeelte komen nog 3 CPL (Commercial Pilot License) trainingsvluchten om daarna het USA-traject af te sluiten met een CPL-examen.

Zoals ik dit stuk begon, brakjes, zo zal ik morgen wederom achter m'n PC kruipen. Vanmiddag is de volgende van onze klas namelijk geslaagd voor VFR wat wederom betekent bier in het bubbelbad. Waarschijnlijk vanavond Scottsdale onveilig maken!!

Halloween
Vorige week vrijdag was het dan eindelijk Halloween. Al maanden liggen de winkels vol met allerlei rommel, verkleedzooi en niet te vergeten pompoenen. Zaterdag gaf Sabena een feestje in de maintenance-hangar op het vliegveld. Erheen? Mwah, gratis bier trok menigeen over de streep. Met 7 man de wallmart in gedenderd om dan ook maar een verkleedkostuum te halen. De keuze was gevallen op een goedkoop Scream-outfit met bijpassen bloedmasker. Jammer dat die van mij dan ook midden in de hangar kapot gaat. Het resultaat: ik leek wel een zwangere koe waarvan de vliezen net geknapt waren. Het reservoir hing onder m'n kostuum op 'pieeeep'-hoogte.


House Party
Aansluitend aan het Sabena Halloween feestje een fantastisch Amerikaans huis feestje mee mogen maken. Ik kan je wel vertellen, dit was zeker niet de laatste keer. We komen binnen, lijkt een vrij rustige boel. Een blik de garage in veranderde al een hoop. In de categorie schaars geklede vrouwen: een 10.



Canyon Lake
Het is inmiddels ook weer enige tijd geleden, maar het blijft top om met een (gemotoriseerd) bootje de omgeving op het water te verkennen. Wederom de foto's.




Presidential...
U ziet wellicht dat ik het schrijven weer enigszin zat ben, dus hou het maar kort. Of ik wat gemerkt heb van de presidentsverkiezingen? Op het feit na dat de benzineprijzen alleen maar gekelderd zijn (nu EUR 0,50 per liter), het luchtruim rond Phoenix op bepaalde plekken omgetoverd was naar 'National Defense Area' (McCain was in Phoenix), een stembureau bij ons op het complex files veroorzaakte, kranten en televisie het over niets anders konden hebbben, verder niet zoveel gemerkt van de verkiezingen.

Er wordt weer gevlogen!

Even een korte tussentijdse update over de laatste gang van zaken, bestaande uit het eindelijk vliegen van m'n S35, resultaten bloedonderzoek en het afronden van het Archer-tijdperk (snik), wat me meer kostte dan alleen krokodillen-tranen.

S35
Hiep hiep hoera, na 5 pogingen is het zowaar gelukt! Het vliegen van m'n 4-uurs solo. Helaas afgelopen donderdag niet de hele dag de kist voor mij alleen, dus dat werd dan maar een heen en weertje naar Lake Havasu. Heerlijke vlucht, rustig weer, lekker genieten onderweg. Eenmaal daar staan er 4 golfkarretjes je langs de baan je op te wachten met allemaal de interessante tekst achterop 'Follow me'. Op Lake Havasu is het een soort van wedstrijd om de kisten binnen te halen zodat ze bij jouw maatschappijtje gaan tanken. Om al deze ellende te ontlopen besloot ik via taxiway A langs de baan te taxieën om weg te blijven van deze irritante karretjes. Werkte vrij aardig aangezien zij niet de taxibaan op mogen komen: "FOR AIRCRAFT ONLY!". Bij A5 ging ik eraf (waarna alle golfkarretjes al afgehaakt hadden, omdat het toen voor hen al duidelijk was dat ik naar het twee weken oude Havasu AIR Center ging.

Netjes werd ik begeleid door zo'n mannetje met wilde gebaren dat ik mocht parkeren onder een groot afdak voor de hoofdingang. Kist werd netjes bijgetankt, zodat ik er mooi even uit kon om eens rond te kijken daar. Direct kreeg ik vanalles aangeboden aan drinken, koekjes, rondleiding door het gebouw. Het is werkelijkwaar fantastisch daar, voelde me als God in Frankrijk. Compleet met conference room, computer ruimte, theatre center (ofwel huge thuis bioscoop) en toiletten die je verwacht in het Kurhaus. Bij vertrek nog een t-shirt cadeau gekregen, dat maakte m'n dag weer goed.





Waarom vliegen dan zo verslavend is, staat omschreven op het volgende bordje dat ik tegenkwam bij de ingang van Havasu Air Center.



Bloedonderzoek
De laatste resultaten heb ik gister in het ziekenhuis opgehaald. Helaas geen Valley Fever, maar inderdaad restanten van gif van een onbekende insectenbeet. Blijft nog steeds leuk voor het verhaal. De medicijnen die ik kreeg werkten als soort van paardenmiddel, direct de dag erna nergens meer last van, zwelling in rechterknie is ook weg, dus al met al: ik leef weer als de oude.

Einde Archer tijdperk
Helaas, helaas, gister m'n laatste vlucht gemaakt op de Piper Archer D38. Nu het tot het einde VFR (tot en met D46) en IFR ga ik vliegen op de Piper Arrow. Is zo goed als het zelfde als de Archer alleen heeft een intrekbaar landingsgestel en een verstelbare propeller. Vandaag dus weer de boeken in om dit vliegtuig van binnen en buiten te leren kennen voor wat betreft systemen, procedures, checklisten etc.

M'n laatste vlucht Archer heeft me meer dan alleen windeieren gelegd. Kost me nog een kratje bier voor m'n instructeur omdat ik op een meter na niet landde waar ik had moeten landen. Tja, zodra er bier op het spel staat wordt voor mij al snel de druk te hoog.

Tot laters!

Eerste hulpdiensten

Allereerst wil ik even kwijt dat het ontzettend leuk is om te horen hoeveel mensen m'n blog blijven volgen. Vanuit de meest onverwachte hoeken komen er leuke reacties. Op deze manier blijft het bijhouden van de blog ook interessant.

@ Rasit, zodra ik terug ben (eind december) dan spreken we een keer af om weer eens bij te praten.
@ Oma, u bent een van de weinigen die meegaat in het digitale tijdperk.
@ Henk, de kale kop is traditie na het sologaan, bevalt overigens prima in dit klimaat.

Ditmaal staat het blogverhaal niet alleen in het teken van de meest vermakelijke vakantieverhalen, maar is tevens een ode aan het fantastische werk wat gedaan wordt door de eerste hulpdiensten. Interessant? Tja... lees verder

911
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat hier in Amerika 911 dé 112 van het Europa is (euh oma, zeg maar de 0611 van vroeger). Pak 'm beet een week geleden reed ik met Jasper op de 202 (Red Mountain Freeway, snelweg) op weg naar de Scottsdale Fashion Square. Er was namelijk een flink koufront gepasseerd een dag eerder, welke zich zo sterk deed gelden, dat er met spoed warmere kleding ingeslagen diende te worden voor de latere uurtjes in de avond. Ik kan u geruststellen dat de temperaturen zich weer teruggestabiliseerd (of het woord bestaat geen idee, maar je snapt het vast...) hebben rond de 30 graden overdag.

Anyway... wij waren dus aan het eind van de middag (zon net onder) op weg naar de Scottsdale Fashion Square. Vlak nadat de weg 5-baans werd na een oprit, veranderde een rustig rommelend geluid in een steeds harder wordend gekletter in combinatie met een scheef staande auto. Op vrij subtiele wijze heeft ons linker voorbandje zich geheel ontdaan van enige vorm van lucht en zich getransformeerd naar het bandje op bijgevoegde foto.

Amerikanen zijn over het algemeen vriendelijke mensen, alleen in het verkeer valt het op cruciale momenten vaak wat tegen. Hoewel ik sterk twijfel dat het aan de aard van de beestjes ligt, meer waarschijnlijk aan de rijvaardigheidskunsten van de doorsnee Amerikaan. Feit was in ieder geval dat de mr. Pickups ons er niet tussen wilden laten om de vluchtstrook te bereiken. Dan maar langzaam doorduwen, zodat hun cruise control eraf zou gaan door de door ons geforceerde remacties.

Het ergste was nog niet voorbij, eenmaal de vluchtstrook bereikt, raampje even opengedraaid, euh.... ook in 1976 hadden ze dus al electrische ramen... en ons bandje bekeken. Nee, dat ging 'm niet meer worden. Probeer je eens voor te stellen, je staat op de snelweg (waar ze 75 miles per hour rijden), de vluchtstrook is ongeveer net zo breed als onze toch wel brede auto, auto's zoeven voorbij op een centimeter of 30/40 afstand, op een viaduct dus over de vangrail springen betekende meer iets van een vrijwillige zelfmoordactie (een meter of 25 hoog). Ik was het dan ook al snel geheel eens met het idee van Jasper om maar 911 te bellen.

We zijn uit de auto gestapt om verkeersopstroom te gaan wachten aan de vangrail. Met in ons achterhoofd de Amerikaanse late night Discovery-beelden van auto's die volop stilstaande auto's konden inrijden. In ieder geval zouden we nu niet met een whiplash of als een platte pannekoek tussen auto en vangrail in een 6 planken kistje naar huis hoeven te worden gebracht. Al vrij snel arriveerden een politiewagen met de bekende lichtenshow op z'n dak en vlak daarna een politiesleepwagen.

Na wat gegniffel van de agenten ter plaatse hadden we samen geconstateerd dat langzaam doorrijden naar de eerste afslag met zwaailichten achter ons aan toch de beste optie was. Wat een opluchting die lichtenshow, dat betekende in ieder geval dat 9 van de 10 auto's de meest rechter baan verlieten om ons wat ruimte te geven.

Uiteindelijk onze rit op een 15 jaar oud reservebandje (hehe) kunnen vervolgen naar de Fashion Square. Voor uwer geruststelling, er zitten nu weer twee nieuwe voorbandjes onder.

Hospital
Pak 'm beet twee weken geleden zat opgescheept met een dikke enkel. Een vermeende spider bite zou de boosdoener geweest kunnen zijn. Een antibiotica kuurtje zou redding moeten brengen. Drie dagen geleden, voor mijn idee vrijwel onverwachts, kreeg ik last van m'n knieën. Kan van alles zijn, totaal geen relatie gelegd met het feit dat m'n antibiotica kuurtje het einde had bereikt en laten we wel wezen, huilen kan altijd nog.

Vandaag zou ik wederom gaan vliegen naar Lake Havasu (S35), crew car was al geregeld en de trip naar het meer stond al vast. Ware het niet dat gisteravond m'n linker schouder pijn begon te doen, dit samen met stijve ellebogen en polsen baarde me dit wel wat zorgen. Na een wat grondigere lichamelijke inspectie kwam ik kleine rode vlekjes tegen rond m'n beide enkels en m'n rechterknie zat vocht in. Hmm, gezien de snelheid van het opkomen van de extra kwalen naast het hebben van last van m'n knieën, toch maar besloten m'n vlucht te cancelen en de ochtend erop (vandaag dus) mij richting het ziekenhuis te begeven.

Het oog wil ook wat dus de keuze werd het slechts 1 jaar oude Banner Medical Center in Mesa op nog geen 10 minuten van ons apartementencomplex. Alles prima voor mekaar, even inchecken bij de eerste hulp, direct opgevangen worden, hartslag en bloeddruk gemeten met zowaar wat gadgets van het oerhollandse merk Philips, een mooi nachtjaponnetje aangekregen. 2,5 Uur later, na het maken van longfoto's en het doen van bloedonderzoeken wisten ze mij in ieder geval al gerust te stellen met wat het niet was. Dus niet m'n nieren, niet m'n lymfeklieren, niet m'n bloedplaatjes, niet m'n lever.

Wat dan wel? Twee bloedonderzoeken lopen nog, waardvan ik de resultaten donderdag kan ophalen. De specialist wist mij te vertellen dat het wondje onder mijn rechter enkel niet van bed bugs kwam. Het was zeer waarschijnlijk een spider bite of een andere insectenbeet. De pijn in de gewrichten is óf van resterend gif in m'n bloed van de eerdere beet óf wat weblogtechnisch nog mooier klinkt: Valley Fever.

Voor de argwanenden, het heeft niets vandoen met Saterday Night Fever, het is een vorm van koorts uit het zuiden/zuidwesten van de VS (vandaar de naam Valley Fever) die je oploopt door het inademen van sporen van een schimmel. Deze sporen kunnen door landbouw of andere werkzamen losgemaakt worden uit de grond en door de wind vervoerd. Een van de symptonen hiervan is onder andere severe joint pain (gewrichtspijn). Momenteel dan maar weer aan nieuwe medicijnen om zwellingen van gewrichten tegen te gaan en een pijnstiller voor de nacht.

Het leverde in ieder geval weer een gecancelde vlucht, 2000 dollar bill voor de verzekering, en een heerlijke ochtend lachen in het zieken huis op. Helemaal m'n bedtransportatie naar de fotokamer was echt hilarisch. Ik gaf nog even aan dat ik in staat was om te lopen, maar nee, ze stond erop dat ze mij per bed daar heen zou brengen. Dan zou dat bed wellicht een cruciale rol spelen voor het maken van de foto misschien? Nee hoor, eenmaal daar, mocht ik eruit klimmen om voor het foto apparaat te gaan STAAN. Na twee foto's weer terug het nestje in te kruipen en mij weer terug te laten rollen. Ik weet dat ik ouder word, maar zo oud...

Ik houd jullie op de hoogte over m'n gezondheid, voorzover jullie dat zou interesseren. Nog een laatste bedankje richting Jasper voor het lange wachten in het ziekenhuis. Top gozer! Alleen als ik daarna zeg dat ik dan wel de lunch betaal, kies dan voortaan een betere tent uit...

Pinal
Zijn er ook nog normale vakantiegerelateerde zaken voorgevallen afgelopen week? Ach, een bezoekje aan het vliegtuigkerkhof bij Tucson is in het water gevallen wegens file en onze uitwijkactie richting Pinal leverde niet meer op dan wat verre afstandsfoto's. Desalniettemin blijft een klein vliegveld met zulke grote kisten een genot om naar te kijken. Tucson houdt u nog van me te goed.





Educatief
Wederom middels onderstaande foto's en link nog even een educatief momentje voor de lezers thuis. Ik voel me genoodzaakt nu in de geval maar direct toe te geven dat ik de volgende website niet zelf geschreven heb (nog bedankt Henk ;).
http://www.uprr.com/aboutup/history/hist-ov/index.shtml

BZT (bericht zonder titel)

Laten we maar weer eens proberen er een leuk stuk van te maken. Moet niet al te ingewikkeld zijn na wat we afgelopen week weer allemaal hebben meegemaakt. Het enige is dat het schrijven van een leuk stukje aardig wat tijd in beslag neemt. Dus laat ik maar eens beginnen met uitleggen waarom ik niet zoveel tijd over heb om af en toe m'n website bij te houden. Kortom de beschrijving van een dagje vliegen.

Een dagje uit het leven van......
Ik ben nu bezig met de navigatie fase wat ongeveer het volgende inhoud: je leest 's avonds om 6u dat je op het rooster staat voor morgen en begint met het maken van een planning. Het start met het kiezen van een bestemming, route intekenen in de kaart, alle tracks en afstanden uitrekenen, mass and balance en fuel sheet invullen en nog wat klein werk. 's Ochtends is het dan al weer vroeg opstaan, de flight plan moet gefiled worden, de temperatuur en de wind moet verwerkt worden in de planning en pre-flight. Al met al neemt bovenstaande opsomming aardig wat uren in beslag. De eerste planning meer dan 7u lang, nu gaat het iets sneller.

Het vliegen van de planning werpt daarna zeker z'n vruchten af, zeer belonend om ook precies op tijd uit te komen waar je gepland had uit te komen. Na een uur of 3 vliegen zit het er weer op, moet er nog gedebriefd worden en een half uurtje papierwerk. Na het thuiskomen even neerploffen (danwel bij het zwembad liggen), avondeten en aan de volgende planning beginnen.

Afgelopen week m'n navigatiecheck (D32) gehaald, dus mag toch wel zeggen dat alle energie in eerder genoemde planningen zeker geen lose energie is geweest. Na deze check staat al heel snel dé solo (S35) voor de deur. Samen met nog 5 anderen hadden we deze vandaag (zondag) gepland zodat we voldoende tijd hadden om een tussenstop te maken bij Lake Havasu. De zwemspullen waren al present, ware het niet dat vanmorgen moeder natuur het spreekwoordelijke roet in het eten gooide. De wind was buiten limieten. Naja, volgend weekend nog maar een keer proberen.

Spider bite of Bed Bugs???
Hiep hoi, we zijn de gelukkigen om de bewoners te zijn van het 'oude' bed bug-apartement 1093. Allereerst maar eens wat meer over bed bugs, ik heb hier een heel stuk over geschreven op wikipedia, dus lees maar verder op http://en.wikipedia.org/wiki/Bedbug. Kortom, het zijn irritante bloedzuigende beestjes die twee weken geleden m'n nachten redelijk wisten te verstoren.

Genoeg hierover zou je zeggen, totdat ik steeds meer wondjes begon te krijgen met als klap op de vuurpijl en licht gezwollen enkel. Dan maar naar de dokter ermee. Weblogtechnisch interessant, helemaal als de beste meneer weet te melden dat het hoogstwaarschijnlijk geen bed bug bite, maar een spider bite is geweest. Ach, whatever... Laten afrotten of amputeren was geen optie, dus dat werd maar een antibiotica-kuurtje. Het medische systeem werkt hier fantastisch, voor een lullig consultje meteen USD 60,- lichter (exclusief medicijnen).

Gaylord!
Zou het gaan over te jonge jongetjes in strakke leren broeken, over zoenende ouwe mannetjes, over een nieuwe hollywood-film, over Steven Visser of simpelweg over een schoonmaakbedrijf... Thnx voor het cleanen van ons tapijt. Samen met de geupdate vissenkom en de bed bug verwijderaar is ons apartement weer geheel bewoonbaar verklaard.

Mount Lemon
Jasper: "We kunnen in de Wall Mart rondkijken." Kunnen we ook niet doen op onze vrije dag, aangezien we daar toch al elke dag onze boodschappen doen. Naja goed, dan maar een 4x4 huren en Mount Lemon oprijden. Een berg van meer dan 9000 voet hoog met een prachtig uitzicht over de enorme stad Tucson. Weer een tijd voor een cliché: foto's zeggen meer dan 1000 woorden.





All Terrain Vehicles
Aangezien boten, jetski, auto's en wat dan ook allemaal kapot kan gaan danwel kapot gemaakt kan worden werd het misschien tijd voor het robuustere werk. Om alvast op de zaken vooruit te lopen, ook hier zijn we er niet schadevrij vanaf gekomen, maar dit keer was ik het gelukkig niet. Wel jammer dat wel weer mijn creditcard borg stond voor Jaspertje. Hierbij dan een bericht aan alle familie en vrienden van Jaspertje, steun hem nu via giro 3232 tnv help Jaspertje Arizona door.

Goed, nu was wakeboarden al gruwelijk vet, QUAD rijden doet er niet voor onder. Schaue mal an!







Houden we het droog tot de winter?
Toevallig las ik van de week dat er gemiddeld per jaar slechts zo'n 6,25 inch regen valt in Phoenix. Dat is niet veel, maar in dit getal zit waarschijnlijk niet verwerkt de meest irritante huisgenoot die zo'n beetje 10 vlessen water in mijn bed heeft staan ledigen. Tot zover de update, nu naar de reclame..

Gegroet vanuit een snel kouder wordend Arizona.

Achterstallig onderhoud

Het is weer tijd om wat achterstallig onderhoud te plegen. Na een kleine demotivatie voor het schrijven na het maken van de solofilm, heb ik er weer zin an! Wat wel betekent dat er nog het een en ander te schrijven voor de boeg ligt. Zoals beloofd wat over het tuben, wakenboarden en de schietbaan, maar ondertussen mag aan de rijtje toegevoegd worden het halen van mijn D24-check, een bezoek aan het militaire luchtvaartmuseum op Falcon Field en het allereerste potje golf van mijn leven.

D24-check
Om maar met de spreekwoordelijke deur in huis te vallen, eerst maar weer een stukje over hetgeen ik hier in Mesa voor gekomen ben. Zoals iedereen tijdens een vliegopleiding kan herkennen, je hebt altijd van die vluchten waarbij alles goed gaat, dat je het gevoel hebt dat je alles onder controle hebt en zelfs alle mogelijke problemen en obstakels al ruim van te voren ziet aankomen. Daarnaast heb je af en toe ook van die beurtjes waarbij de medaille omgedraaid is, heerlijk achter de feitjes aanhobbelen en uiteraard voor alles net een half stapje te laat zijn. Wat dat betreft kun je het leren vliegen ook meer vergelijken met een potje yahtzee. Sommige dagen gooi je de ene carré na de andere full house en de dag erna ben je blij met twee eenen. Goed, inderdaag een k*t-vergelijking, maar whatever… je snapt wat ik bedoel. Afgelopen maandag viel m’n check-vlucht in de eerste categorie, wat een fijn gevoel is dat. De check bestond uit wat airwork (vliegtuig beheersing), een nadering op een ander vliegveld en wat circuitjes. Na deze afgerond te hebben kan ik mij nu gaan concentreren op het navigeren. Althans, als ik aan vliegen toe kom (afgelopen 3 dagen niet gevlogen waarvan ik er 2 ook gewoon niet op het rooster stond). Mrs. Flynn: daarvoor nog mijn dank.

Tuben
Wat valt er meer over tuben te zeggen dan: met neme een grote binnenband, vult voldoende plastic flesjes met bier, gaat met uwer gat in dat bandje zitten, laat u op Salt River naar beneden brengen, stapt vervolgens na twee en een half uur straal bezopen weer de kant op en u raadt het al, u heeft de dag van uw leven. Minpuntje was de eerste aanhouding door de local deputy sheriff. Speltip nummer 3: geen ‘open container’ alcohol in je auto. Maar dat wisten we al dus valt het gewoon in de categorie stomme actie. We kwamen er met een strenge waarschuwing vanaf. Jasper, bedankt voor het boppen, ook al zie je er zelfs bezopen uit zonder te drinken.

Schietbaan
Er was eens…. Euh nee, ander sprookje…. Heel heel heeeeel lang geleden ben ik een keer wezen schieten in Tjechië met een biatlon-apparaat. Of dat te vergelijken is met een M16 en een Smith&Wesson .44 Magnum revolver (alias ‘the boomer’)? Nee dus, zie maar onderstaande media en oordeel zelf.



Wakeboarden
Watersporten zijn rammend populair hier. Ten eerste heeft zo’n beetje iedere zichzelf respecterende Amerikaan een zwembad in zijn achtertuin, ten tweede tel je zonder een zwaar over-powerde speedboot simpelweg niet mee. Nou leuk, dat moesten wij toch ook maar eens gaan proberen. Voor de verandering heb ik mij maar helemaal niet bezig gehouden met de besturing van dat enorme apparaat, één jetski (of eigenlijk twee) naar de klote helpen was al erg genoeg. Dat wakeboard is het eenvoudigst te omschrijven met twee woorden: ‘gruwelijk vet’. Op een plankje achter een te snelle boot aan stuiteren, head first een kopstoot aan het water uitdelen, muziek uit een geluidsinstallatie waar de gemiddelde pauper in Nederland met z’n gepimpte auto nog trots op kan zijn en een gezellig groep van 12 man. That’s all ya need!




Golfen
Als ik voor één sport (ach noem maar hobby) een ontzettende hekel uit mag spreken, dan is het golfen. Het is zelfs zo erg, dat ik in tijdens dit schrijven al drie keer golven opschrijf en er dan pas achterkom dat het toch beter staat als je golfen schrijft. Ware het niet dat zonder mensen als ik, de vooroordelen veel sneller de wereld uit zouden zijn geholpen. Het beviel namelijk vrij aardig. Met name de vele ballen die ik het water in heb zien verdwijnen, het rondscheuren in een golfkarretje, het omploegen van zowel de green alsmede de bunkers, een paar uurtjes lekker buiten spelen en tenslotte aan alle mensen die schade hebben aan hun huizen: sorry. Dus dit gaan we vaker doen.

Military Airforce Museum
Eén van de grootste clichés in het leven is: ‘At last but not least’. Inderdaad, maar ook nu gaat deze weer op. Misschien zelfs ook wel meer dan ooit te voren, want het bezoekje aan dit museum zal me voorlopig nog wel even bijblijven. Een man van pak ‘m beet 85 jaar gaf ons voor een luttele 7 dollars p.p. een persoonlijke rondleiding. Samen met Jasper en Louis hebben we bijna twee uur lang aandachtig naar deze man geluisterd, die vol passie wat feitjes én zijn eigen ervaringen als boortschutter met ons wilde delen. Een werkelijk hoogtepunt was toch wel het betreden van de B17, beter bekend als de Flying Fortress.






“De beide schutters aan de zijdeuren van de B17 waren, in tegenstelling tot de schutter in de koepel bovenop de romp, wel in staat om uit enthousiasme hun eigen vleugeltip danwel staart er af te schieten. Dan te bedenken dat in de B17 de brandstoftanks tot aan de tippen lopen. De boosdoener was met name de ’tracer bullet’ die de hele tank in lichte laaien kon zetten.”

“Het FLAK (Flugzeug Abwehr Kanonen) van de Duitsers waren brysant granaten die zij op een bepaalde hoogte konden laten ontploffen. Continu waren de Duitsers bezig met het proberen in te schatten van de vlieghoogte van de bommenwerper eskaders. Tijdens de normale cruise bezorgde het FLAK niet een al te groot probleem, omdat de eskaders continu van vlieghoogte wisselden. Het probleem zat boven het afwerpgebied. Daar moesten de bommenwerpers ‘straight and level’ vliegen en waren ze hierdoor een makkelijkere prooi.”

“De B17 kende een tienkoppige bemanning. Vliegen was geen pretje, zonder drukcabine op 30.000 ft in de vrieskou. In totaal zijn er 6000 neergestort, waarvan 1400 door mid-airs (tijdens formatievliegen) en technisch falen. Dit betekent een totaal van 60.000 slachtoffers alleen op dit type vliegtuig.”

Een laatste korte anekdote:

“In geval van motorstoring ging de rest van het eskader gewoon door. Ze konden niet op je wachten. Het enige wat je kon doen was al een dolle naar beneden en in de wolken gaan vliegen. Vanaf dan was je echt op jezelf. Pas later toen de P51 Mustang in bedrijf kwam kregen we jagerbegeleiding. De Mustang had namelijk een motor die 40lb minder brandstof per uur er doorheen jaagde en tevens afwerpbare tanks. Zij konden tippen aan het vliegbereik van de B17.”

Foto’s en filmpjes
Inge, Pieter, paps en mams: een DVD met alle foto’s en solofilm is onderweg naar huis..